Inloggen

Column in VROEG: Opruimen al die loketten en deurtjes

    Karin de Roos
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 67
    Door Karin de Roos 1045 dagen geleden

    Categorieën: Kind en gezin, Vroegsignalering, Diagnostiek, Eén gezin één plan, Casemanagement, Ketennetwerk


     0/5 Sterren (0)

    Ketens hebben één kenmerkende eigenschap: zij zijn zo sterk als hun zwakste schakel. Dat is in de (jeugd)zorgketen niet anders. Waar het aan ontbreekt is een stromend proces, waarin de vraag van het kind leidend is voor de inzet van deskundigheid, aldus Karin de Roos in een column voor Vakblad Vroeg.

    Weg dus met al die verschillende loketten en deurtjes. Dit kan door ‘zorgkinderen’ zo vroeg mogelijk naar Integrale Vroeghulp (IVH) te verwijzen. Het woord zegt precies waar het om gaat: een integrale ketensamenwerking rond het jonge kind met een zorgbehoefte.

    Ouders en kind centraal
    De kracht van Integrale Vroeghulp is het feit dat de vraag van ouders en kind centraal staat. Zij voeren de regie en bepalen het tempo, ondersteund door multidisciplinaire adviezen en betrokken deskundigen. Heel anders dus dan sommige logge hulpverlenende instanties opereren. Hoe vaak heb ik zelf niet als moeder van drie zorgkinderen vlekken in mijn nek gehad wanneer we voor de zoveelste keer ons verhaal moesten doen, voor de zoveelste keer ons ergens aan een voordeur moesten melden, voor de zoveelste keer formulieren met steeds dezelfde vragen moesten invullen? Het indicatiecircus leek soms van zorgverleners concurrenten te maken in plaats van ketenpartners.

    Kansen transitieproces
    Het ontbreken van verbondenheid is de zwakke schakel. Professionals worden te weinig gestuurd door het echte probleem van kind en gezin. Niet omdat ze dat niet willen, maar omdat de bureaucratie ze daarin hindert. De ketenregie volgt uit de zorgbehoefte. Die is bepalend waar, wanneer en bij wie een kind binnen de keten opduikt en dus gesignaleerd en verwezen moet worden. Hier liggen kansen voor het transitieproces.

    Met de organisatie van de zorg dichtbij huis en laagdrempelige, preventieve hulpverlening krijgen gemeenten een enorme diversiteit aan problemen hun kant opgeschoven. Daar tegenover staan ook nog eens minder financiële middelen. Wat mij betreft is het een dubbeltje op zijn kant. Wordt de gemeente een nieuwe bureaucratische laag erbij of wordt het wiel weer opnieuw uitgevonden? In het laatste geval vrees ik voor de kwaliteit van de jeugdzorg en de uiteindelijke kosten. Aanhaken bij de expertise van de Integrale Vroeghulp en verbinden van die talloze professionals in de (jeugd)zorg kan dit treurige scenario voorkomen. Zo maken gemeenten het juist mogelijk dat binnen àlle schakels van de zorgketen ogen en oren open staan.

    Iedere wachtkamer een toegangspoort
    Een wenkend perspectief, zodat kinderen op tijd worden gesignaleerd en doorverwezen en niet één specifieke route hoeven te volgen. Wanneer gemeenten bij de herinrichting van de zorg op ketenniveau drempels verwijderen, kunnen professionals eenvoudiger samenwerken rond dat ene kind. Laat niet hem of haar een nummertje trekken, maar maak van iedere wachtkamer een toegangspoort tot een totaaloplossing.

    Karin de Roos

    Karin de Roos studeerde één van de sociale wetenschappen aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en is moeder van drie (zorg)kinderen. Als ervaringsdeskundige is zij verbonden aan de klankbordgroep van Stichting Vroeghulp Rotterdam en in de periode 2007-2011 werkte zij mee aan de keteninnovatie Vroeg, Voortdurend, Integraal. Vanuit haar bureau voor tekst en uitleg Schriftelijk levert zij regelmatig een bijdrage aan het vakblad Vroeg.

    Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers