Inloggen
Vakgroep Rotterdam

Vakgroep Rotterdam


 0/5 Sterren (0)

Daniel bij het KITS-spreekuur van de Koninklijke Auris Groep

    Susan Osterop
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 36
    Door Susan Osterop in de groep Vakgroep Rotterdam 873 dagen geleden

    Categorie├źn: Praktijkvoorbeelden, Kind en gezin, Vroegsignalering, Ketennetwerk


     0/5 Sterren (0)

    Daniel bij het KITS-spreekuur van de Koninklijke Auris Groep

    Daniel is ruim drie jaar. “Het is een wild mannetje, maar hij is wel erg lief”, vertelt zijn moeder. “Hij vindt het erg leuk om naar de speeltuin te gaan en als de dieren niet te dichtbij komen, is de kinderboerderij een prima uitje. Thuis puzzelt hij graag, speelt hij met zijn Thomas-treintje, zijn garage of maakt hij kleiwerkjes. Hij kan moeilijk tot spelen komen, omdat hij zich maar kort op één ding kan concentreren.” Sinds twee maanden gaat Daniel naar Medisch Kinderdagverblijf ‘Klavertje Vier’. Er is een vermoeden dat Daniel een vorm van autisme heeft.

    Vroege signalen opgepikt
    Het viel zijn moeder op dat Daniel zich anders ontwikkelde dan andere kinderen toen Daniel een peutertje werd. Op de peuterschool viel zijn gedrag op en zag de leidster dat Daniel zich niet aansloot bij de andere kinderen in de groep. Tijdens een gesprekje deelde zij haar zorgen en vertelde dat Daniel veel naar buiten staarde. Bij het consultatiebureau had Daniels moeder haar zorgen al gedeeld over zijn taalontwikkeling. Daniel bleef lang brabbelen. De arts van het consultatiebureau stelde daarom voor om Daniel op zijn spraak, taal en oren te laten testen bij het KITS-spreekuur van de Koninklijke Auris Groep. Daniel was toen bijna drie jaar.

    De molen in
    “Ik moest natuurlijk wel even slikken toen dat over mijn kind werd gezegd. Maar ik was ook blij met de geboden hulp. Bij het KITS-spreekuur werd Daniel uitgebreid onderzocht. Doordat het erg veel voor hem was, kon hij niet alle tests goed doen. Bij het motorisch onderzoek keek hij veel naar buiten en de gehoortest moesten we afbreken. Bij de test verscheen er een sneeuwpop als er een geluidje was. Hij schrok daar zo van, dat hij niet meer mee wilde werken. Het duurde hem allemaal te lang, het was vreemd en hij werd daardoor bang en agressief. We moesten nog een keer terugkomen om het onderzoek af te maken.”

    Moeilijk te verstaan of moeilijk te begrijpen?
    “Uit het onderzoek bleek dat Daniel één jaar achterstand had in zowel zijn spraak-taal ontwikkeling als zijn motorische ontwikkeling. Wij vonden dat eerste moeilijk te geloven, omdat hij op alle geluiden in zijn omgeving reageert. Inmiddels had Daniel buisjes gekregen bij de KNO-arts. Die vertelde dat Daniel ons op jonge leeftijd waarschijnlijk niet goed heeft gehoord, wat zijn taal-spraak ontwikkeling heeft vertraagd. Het afgelopen jaar is Daniel gelukkig veel beter gaan praten. Maar als er veel mensen om hem heen zijn, valt hij weer terug op een brabbeltaaltje.

    We merken dat veranderingen en drukte voor Daniel heel moeilijk zijn. Een uitje naar de Efteling zit er voorlopig niet meer in en een verjaardag of kraamvisite verlopen nogal eens chaotisch. Daniel wordt dan druk en neemt andere kinderen daarin mee. Gelukkig hebben mijn vriendinnen veel begrip voor de situatie en moedigen me aan om toch te blijven proberen om op visite te komen. Op dit moment is Daniels vader op familiebezoek in Iran. Dat is natuurlijk een grote verandering voor hem. Elke dag vraagt hij weer waar papa is. Ik vind dat lastig, maar vertel hem steeds weer dat papa de andere oma opzoekt. Die ziet Daniel natuurlijk niet vaak, dus dat is voor hem moeilijk voor te stellen.”

    Een stap verder
    Tijdens het KITS-spreekuur was een medewerker van Vroeghulp aanwezig. Tijdens het adviesgesprek werd geadviseerd om Daniel aan te melden bij Vroeghulp. “Ze legden goed uit waarom ze dit adviseerden. Kort na het advies kwam onze Vroeghulpcoördinator thuis kennis maken. Zij is sindsdien voor ons een prettig steuntje in de rug. Ze is bij belangrijke gesprekken aanwezig en ze belt regelmatig op. Ik mag zelf ook altijd bellen als ik haar nodig heb.

    Tijdens de bespreking van het team Vroeghulp is Daniel geobserveerd en hebben ze met mij over hem gesproken. In het team zat ook iemand van Klavertje Vier. Zij gaf mij uitleg over kenmerken van autisme en nodigde me uit om een keer te komen kijken. Ik was daar blij mee, maar voor mijn vriend was het moeilijker te accepteren. Hij vond het lastig te rijmen en zei steeds dat Daniel goed bij de tijd was en niks mankeerde. Voor mij is autisme niet het einde van de wereld. Daniel blijft Daniel en ik denk dat hij nog steeds een heleboel kan bereiken in zijn leven. Nu Daniel in de dagbehandeling is, krijgen we ook gezinsbegeleiding van een gezinsbegeleider. Zij heeft mijn vriend geholpen om een stukje te accepteren. Daniel gaat niet voor niks naar Klavertje Vier.

    Nu hoop ik nog dat ze ons kan helpen met zijn gedrag tussen vijf en zes uur. Zoals baby´s een huiluurtje hebben, wordt Daniel dan héél druk en uitdagend. Laatst heeft zijn groepsleidster het thuis met eigen ogen gezien. Zij was ook verbaasd, want zo is Daniel niet op de groep.”

    Naar welke school?
    Als Daniel volgend jaar de dagbehandeling verlaat, is hij vier en een half jaar. Zijn moeder had hem al ingeschreven bij een Montessorischool, maar nu is het de vraag of Daniel straks naar het reguliere of speciale onderwijs gaat. “Ik maak me daar een beetje zorgen om. Straks is hij vier jaar en moet hij eigenlijk naar school. Gelukkig krijgen we voordat Daniel daar vertrekt ook een schooladvies.”

    Al met al is Daniels moeder tevreden over de manier hoe alles is verlopen. De plaatsing bij de dagbehandeling was binnen drie maanden geregeld en de begeleiding die zijn ouders krijgen van zowel de  zorgcoördinator van Vroeghulp als de gezinsbegeleider, biedt steun. “Het geeft een goed gevoel dat iemand je steunt en de weg weet”, besluit moeder haar verhaal. 

    Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers