Inloggen
Vakgroep Rotterdam

Vakgroep Rotterdam


 0/5 Sterren (0)

Haron's stap van kinderdagcentrum naar school

    Susan Osterop
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 74
    Door Susan Osterop in de groep Vakgroep Rotterdam 727 dagen geleden

    Categorie├źn: Praktijkvoorbeelden, Kind en gezin, Onderwijs en Zorg, Ketennetwerk


     0/5 Sterren (0)

    Haron's stap van kinderdagcentrum naar school

    Haron is een sportief jongetje met een groot hart dat graag met andere kinderen speelt. Hij is dol op zwemmen, fietsen, tennissen en voetballen. Haron ontwikkelde zich anders dan andere kinderen. Hij was (en is) druk, had communicatie- en gedragsproblemen. Hij is nu bijna zes jaar en heeft met de hulp van zijn ouders, Vroeghulp, Kinder Dag Centrum Ellemare en vele andere betrokken mensen bijzondere sprongen gemaakt. Sinds enkele maanden gaat hij naar groep 2 van de Katholieke Daltonschool De Toermalijn in de Wereld op Zuid. 

    Niet praten
    “De eerste jaren van Haron bestonden uit slapen en eten. Toen hij één was, dacht ik dat hij misschien wat langzamer was, maar toen hij op zijn tweede nog steeds niet sprak, kregen we grote zorgen”, vertelt zijn moeder. Haron liep weg, huilde veel, kon niet mee naar een winkel, de kerk of op visite. Op het kinderdagverblijf kon hij moeilijk luisteren of samenspelen. Soms sloeg of beet hij andere kinderen. Plotseling kreeg zijn moeder van de juf te horen dat Haron niet langer welkom was op het reguliere kinderdagverblijf. Dat was een groot probleem, want zijn moeder moest naar haar werk.

    Een gids in het doolhof
    Haron werd onderzocht door een psycholoog in het kinderziekenhuis. Hij bleek sterk en gezond, maar had communicatieproblemen en een ontwikkelingsachterstand. De kinderpsycholoog verwees zijn ouders naar Vroeghulp. “We zijn heel dankbaar voor de hulp die we van de zorgcoördinator hebben gekregen. Ze kwam bij ons thuis. Ze heeft goed naar ons geluisterd, informatie gegeven en veel voor ons geregeld. Wij wisten zelf niet waar we naartoe konden. Zij wist de weg. In eerste instantie nam ze ons mee naar een kinderdagverblijf met veel lichamelijk gehandicapte kinderen. Wat ik daar zag, maakte me verdrietig en boos. Haron was gezond. Daar hoorde hij toch niet thuis?! Onze zorgcoördinator legde uit dat ieder kind anders is en anders wordt begeleid. Na een kijkje bij Ellemare besloten we het te proberen met de belofte dat we verder zouden zoeken als dit voor Haron niet zou werken.”

    Grote stappen
    Haron is uiteindelijk anderhalf jaar bij Ellemare gebleven. Zij voelden zich er veilig. Naast de groepsbehandeling kreeg hij twee keer per week logopedie en kreeg het gezin een gezinsbegeleider. Haron onderging in vier maanden tijd een totale verandering. Hij ging praten en meer begrijpen. Zijn vader vertelt: “We hebben thuis ook heel hard gewerkt door met Haron te oefenen. Nu leert hij ons zelfs Nederlandse woorden. Laatst zijn we met de auto naar Parijs gegaan. We wilden de Eiffeltoren bezoeken, maar wisten de naam niet. Ik heb toen een tekening gemaakt, waarop Haron zei: ‘Dat is de Eiffeltoren! Dat heb ik op school geleerd.’ Vervolgens hebben we het in Tomtom ingetikt en zijn we er gekomen.”

    “Ik wil niets liever dan Haron blij maken”, vertelt zijn moeder. “Door zijn gedragsproblemen, konden we niet met hem op vakantie. Die schade zijn we nu aan het inhalen. Laatst zijn we naar Disneyland geweest en naar Movie Park Germany. Hij vindt het allemaal fantastisch.”

    Samen spelen
    Harons vader gaat veel met hem naar buiten. “Haron is dol op andere kinderen, maar toen hij jong was wist hij niet hoe hij met ze om moest gaan. Hij kwam heel dichtbij en raakte ze voortdurend aan. Dat vonden de kinderen (en hun ouders) niet fijn. Dat was pijnlijk en leverde lastige situaties op. We hebben Haron intensief begeleid, uitgelegd dat je andere kinderen de ruimte moet geven en ‘sorry’ moet zeggen als je een ander kind pijn doet. Nu heeft hij veel vriendjes in de buurt, die hem komen halen. Voor zijn kleine zusje is hij ook heel zorgzaam.”

    De stap naar school
    Toen bij Ellemare bleek dat Haron meer kon en behoefte had aan contact met andere kinderen, ging hij samen met een ander meisje twee ochtenden in de week oefenen bij de voorschool. Vervolgens is het op de basisschool geprobeerd. “Haron heeft een lieve en duidelijke juf. Ze kan problemen goed bespreekbaar maken en dingen uitleggen. Haron leert heel veel, ook van de andere kinderen. Hij onthoudt alles en is heel slim op de computer.

    Toch zien we dat hij binnen de basisschool ook moeilijkheden ervaart. De gezamenlijke lunch is overweldigend. Hij wordt dan heel druk. Door de grote groep in de klas kan hij zich moeilijk concentreren. Haron wordt nu opnieuw onderzocht en in overleg met Weer Samen Naar School bepalen we of hij beter op zijn plaats is in het Speciaal Onderwijs. Wat de toekomst brengt, weten we nog niet.”

    Communicatieproblemen
    “Vorig jaar ben ik met Haron en zijn babyzusje drie maanden naar mijn familie in Ethiopië gegaan. Omdat ik de geboorteakte van de kinderen was vergeten, mocht ik de douane niet door. De douaniers vroegen aan Haron ‘Wie is je moeder?’ waarop Haron zei ‘Die is thuis.’ Dat had hij geleerd. Ik kon wel huilen, want hoe leg je dat uit? Ik heb uitgelegd dat hij communicatieproblemen heeft. Toen hebben ze mijn man gebeld, die mijn naam en onze geboortedata kon vertellen. Daarna mochten we verder.

    Ontzettend trots
    In Ethiopië had Haron het in het begin heel moeilijk, omdat hij de mensen niet verstond. Als hij een vliegtuig zag, wees hij naar boven en zei ‘Mama, ik wil naar huis.’ Na een paar weekjes ging het gelukkig beter. Haron heeft een groot hart en nam alle bedelende kinderen mee naam mij. Ik moest ze helpen. Hij kan niet wachten tot hij groot is. Dan wordt hij een beroemde tennisser en gaat hij arme kinderen helpen door kleertjes te kopen en school voor ze te betalen. We hopen dat Haron een mooie toekomst krijgt. We zijn zo trots op hem, zeker als je weet wat hij allemaal heeft overwonnen.” 

    Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers