Inloggen
Platform Integrale Vroeghulp

Platform Integrale Vroeghulp


 4/5 Sterren (3)

Integrale Vroeghulp brengt ommekeer

    Susan Osterop
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    • 409
    Door Susan Osterop in de groep Platform Integrale Vroeghulp 706 dagen geleden

    Categorie├źn: Praktijkvoorbeelden, Kind en gezin


     0/5 Sterren (0)

    Integrale Vroeghulp brengt ommekeer

    ‘Hij is gewoon laat’. Keer op keer kreeg Pascalle Ligtenberg deze geruststelling te horen als zij haar zorgen uitte over de ontwikkeling van haar zoontje Kasper. Pas na een kennismaking met Integrale Vroeghulp werden haar zorgen serieus genomen. Consulten met tal van zorgverleners volgden.
     
    Pascalle Ligtenberg noemt haar 6-jarige zoon Kasper een vrolijke, lieve jongen. “Hij heeft zijn problemen, maar is vaak het zonnetje in huis.” Vanaf de geboorte verliep in eerste instantie volgens het boekje. “Het was onze eerste en we hadden dus geen ervaring, maar met zijn ontwikkeling leek niets mis.” Dat vonden ook de leidsters van het kinderdagverblijf en de artsen van het consultatiebureau. Toen Kasper anderhalf was, werden de eerste tekenen zichtbaar dat er mogelijk toch iets met hem aan de hand was. “We verhuisden van een stad naar een dorp, waardoor er voor ons zoontje een nieuwe omgeving ontstond. Het ging opeens niet meer zo lekker als voorheen. Zo aardde Kasper niet meer op het kinderdagverblijf, begon hij weg te lopen, was er geen oogcontact en kwam het praten niet op gang.”
     
    Ommekeer
    In eerste instantie wuifden de leidsters de zorgen van de ouders weg. Kasper zat weliswaar veel alleen in een hoekje, maar dat zou met enig geduld en extra aandacht wel overwaaien. Ook liep z’n gedrag niet echt uit de pas. Die mening veranderde wel iets na drie maanden gerichte observatie, waaruit bleek dat hij moeilijkheden had met het maken van contacten. Het feit dat Kasper nog steeds niet praatte begon eveneens op te vallen, maar het was allemaal geen reden tot grote zorg. ‘Hij is gewoon wat laat’, vond de omgeving van het gezin.
    De ommekeer was een bezoek aan het consultatiebureau toen Kasper net twee was. “Toevallig was er een invaller en na enig aandringen van onze kant adviseerde die ons om contact op te nemen met de Integrale Vroeghulp. Dat hebben we toen gedaan.” Vanaf dat moment ging het balletje rollen. Na een bespreking in het multidisciplinaire IVH-team, volgde een heel ziekenhuistraject met tal van consulten, variërend van afspraken met een logopediste tot een neuroloog. De GGZ werd eveneens ingeschakeld, maar men kwam er niet uit. Dagopname volgde op De Hondsberg, een observatiecentrum voor vroegtijdige interventie. “Daar kwam na een half jaar, Kasper was inmiddels drie, het voor ons verlossende woord. Hij kreeg de diagnose klassiek autisme met een licht verstandelijke beperking.”

    Bergopwaarts
    Sindsdien gaat het steeds beter met de ontwikkeling van Kasper. “Deze werd ernstig geremd doordat hij snel overprikkeld raakt door geluid en andere prikkels in zijn omgeving. Daardoor heeft hij veel meer tijd nodig voor alles. Geduld en aandacht zijn de sleutelwoorden om hem op weg te helpen in het leven.” Na een jaar in De Hondsberg kon Kasper naar een Orthopedagogisch Dagcentrum en ook had hij baat bij een dolfijnentherapie. Inmiddels praat Kasper, is hij op vijfjarige leeftijd zindelijk geworden, heeft hij leren fietsen en nog veel meer. “Dat komt ook omdat wij hem nu veel beter snappen.” Kasper is nu zes jaar en gaat sinds mei van dit jaar naar het speciaal basisonderwijs, iets wat niemand voor mogelijk had gehouden. “Ik ben heel trots op de ontwikkeling die hij heeft doorgemaakt.”
    Overigens denkt Pascalle dat het met de verstandelijke beperking wel meevalt. “Ik heb het gevoel dat zijn autisme de cognitieve ontwikkeling in de weg zit. Hij heeft alleen interesse in een beperkt aantal onderwerpen en hier gaat zijn aandacht naar toe. Ook is er sprake van dyspraxie, waardoor hij de informatie die hij binnen krijgt niet snel automatiseert. Hij heeft voor alles gewoon veel langer de tijd nodig. Daar houden de testen geen rekening mee.”
     
    Levensloopbegeleiding
    Pascalle ervaart de hulp die zij heeft gekregen als heel goed. “We zijn voortdurend heel toegewijde mensen tegengekomen.” Wat zij wel heeft gemist was een vast contact. “Wij zijn nu al op de vijfde plek met Kasper aangeland. Als ouder ben je daar heel emotioneel bij betrokken. Eigenlijk wil je vanaf het begin een vast iemand als aanspreekpunt hebben waarop je terug kunt vallen. Iemand waar je naar toe kunt met je vragen zonder eerst keer op keer zijn geschiedenis uit te leggen. Een persoon ook die weet wat er te koop is in zorgverlenersland, kennis heeft van autisme en kan inschatten wat wel en niet bij je gezin past. Zo heeft IVH ons een jaar lang uitstekend geholpen, maar viel dit vertrouwde contact weg bij plaatsing in De Hondsberg. Het zou goed zijn als daar verandering in komt. Een gezin als het onze heeft echt behoefte aan een soort levensloopbegeleiding voor Kasper. Een club die weet wat het betekent voor jou of je gezin om een kind met een beperking of een ziekte te hebben.

    Iets wat ook beter kan is de deskundigheidsbevordering bij kinderdagverblijven en consultatiebureaus. “Onze ervaring is dat men niet voldoende onderlegd is om bepaalde zaken goed te zien. Ik wil het beroepsveld oproepen om na te denken over hoe de mogelijkheden van vroege signalering zijn te verbeteren. Er fietsen nu nog steeds veel kinderen doorheen die pas op de basisschool uitvallen. Dan ben je bij wijze van spreken wel vier jaar verder. Ik weet nog hoe frustrerend het was dat je over je eigen kind denkt ‘doe eens normaal’. Als je eerder weet wat de achtergrond is van bepaald gedrag, kun je je kind beter begeleiden. Wat dat betreft ben ik heel blij dat ik indertijd, tegen alle adviezen in, de durf had eigenwijs te zijn. Doordat wij vanaf zijn tweede op een andere manier met Kasper zijn omgegaan, is het nu voor ons behapbaar.”

    Toekomst
    Richting de toekomst spreekt Pascalle de hoop uit dat haar gezin, inmiddels uitgebreid met Nynke van drie, voor Kasper een dusdanige omgeving kan creëren dat hij zich optimaal kan ontplooien. “Als moeder heb ik natuurlijk mijn verwachtingen van direct na zijn geboorte moeten loslaten. Maar dat is niet erg. Voor ons is belangrijk dat hij kan zijn wie hij is en z’n plekje vindt in deze maatschappij. Hopelijk lukt het hem om zijn eigen dromen waar te maken en daar zullen wij hem bij ondersteunen.”

    Download hier het artikel in PDF>>>

    Bron: vakblad Vroeg

    Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers